Posted on

घन व्याकुळ व्याकुळ होतो- स्वाती गोडबोले 

182+

घन व्याकुळ व्याकुळ होतो
मन गाभूळ गाभूळ होते
विरह …अभंग आळवित जातो
मग देहाचे राऊळ होते

कड़ ओलावते ड़ोळा
की सांज अधिर ही होते
तुझा स्पर्श ओढूनी घेते
मग निश्चल नीर होते

काळजी अनावर होते
हुरहुर उरी उरताना
तू नसतो ना निराळा
तुझ्यात मी मुरताना

देहाचे अंतर मग
काळीज छेदून जाते
स्फुंदन उरते गात्री
किंकाळी भेदून जाते

नांदते इथे व्याकुळता
माहेरवाशीण जैसी
पुन्हा सासरी जाताना
मन गडबड गोंधळ होते

स्वाती गोडबोले 

 

182+