Posted on

मुखपृष्ठा विषयी…या अक्षरपेरणीच्या सदरातून

ज्याला तोलता येतं त्याला पेलताही येतं !

सुशिलचा आणि माझा परिचय महेश अचिंनतलवार मुळे झाला.महेश कवितेवर आणि कवीवर प्रेम करणारा मधाळ मित्र आहे.कितीतरी कवींच्या कविता त्याच्या तोंडपाठ आहेत. आणि सादरीकरण तर,क्या बात है ! सुशिलचं पुस्तक ग्रंथाली करतंय आणि मुखपृष्ठ तुला करायचंय असं त्यांनं सांगितलं.मग सुशिलने कविता पाठवल्या मेल वर.फोन ही केला. “दादा तुमची चित्र मी पाहिली आहेत.तुम्हीच मुखपृष्ठ करावं असा माझ्यासह सर्व मित्रांचा आग्रह आहे. तोवर मी सुशिलच्या कविता वाचल्या नव्हत्या.सुशिलच्या आवाजावरून,बोलण्यावरून मी त्याच्या कविता कशा असतील असा मनातल्या मनात अंदाज बांधत होतो. किती साधा सुधा,भोळा,निरागस वाटला.पण कल्पनेत त्याचा चेहराही सापडेना आणि त्याच्या कवितेचाही ठाव लागेना. निरागसता अथांग असते तिचा ठाव घ्यायला लागलं की ती अधिकच भाव खायला लागते,कारण निरागसतेला तळ असतो पण तळवा नसतो.

मेल वर कविता आल्या.’शहर आत्महत्या करायचं म्हणतंय..!’ शीर्षक वाचुन थबकलो. पॉश दूकान महागडं असेल म्हणून आपण थबकतो तसे.हळुच पान उलटलं आणि ‘”उजेड पेरणाऱ्या मशाली अद्याप कुणाच्या गुलाम नाहीत.” या अर्पणपत्रिकेतल्या ओळीनी जाम भुरळ घातली. चित्र तर इथेच होतं. पण पुढे वाचायची उत्सुकता वाढली.सरलाट वाचुन काढलं.वरवर पॉश असणारी शहरं आत किती बकाल आहेत याचं त्रिकाल दर्शन सुशिलची कविता वाचताना घडत होतं. हे शहर मला तळहातावरल्या फोडासारखं वाटलं.वरवर पातळ,तकलादू पापुद्र्यासारखी माया आणि आत खच्चून भरलेली भयाण किळसवाणी क्रूरता.जिव मुठीत घेवुन इथलं जगणं.पण हे शहरच इथल्या माणसांचा जिव आहे. लाखो हातांनी या शहराचा खोपा विणलाय.चिवचिवाट आहे,गोंगाट आहे पण मनात जिवघेण्या दहशतीचं मौनी सावट. जळुन ख़ाक होवो अथवा राख उमेदीनं उभं राहायचं बळही शहराच्या मनगटात आहे.’ही पृथ्वी शेषनागाच्या फणावर नाही तर श्रमिकांच्या तळहातावर तरली आहे’, असे आन्नाभाऊ साठे उगीच म्हणत नाहित. कविता वाचताना चित्र स्पष्ट होत होतं. कापणाराचे हात,राबणाराचे हात,वसवणाराचे हात,फसवणाराचे हात,हे सारेच हातोहात आहे.या हाताचं एक बोट आहे हे शहर . इथल्या माणसाच्या जगण्याचं बेट आहे हे शहर. ज्याला तोलता येतं त्यालाच पेलताही येतं.शहरी जाणिवेचा अवकाश पेलुन धरणाऱ्या सुशिलकुमार शिंदे या मित्राच्या संग्रहाला शहर पेलुन धरणारा मनगटी हात मला काढावासा वाटला. काळ्या,राखाडी रंगाच्या पार्श्वभूमीवर.फिनिक्स पक्षासारखा.

पुस्तक छापून आलं आणि कितीतरी फोन आले. चित्रार्थ सर्वाना गूढ़ वाटला. बरेच जण शहराच्या आत्महत्येचे संदर्भ चित्रात शोधत होते.मी म्हटलं ही शहरं रोज मनान मरतात पुन्हा जीती होतात. मनाचं मरणं ही देखिल आत्महत्याच नाही का ?
– विष्णू थोरे,चांदवड
9325197781

0
Posted on

‘ही बाग कुणाची आहे’ प्रकाशित

 

 

 

 

 

 

 

 

संतोष वाटपाडे लिखित “ही बाग कुणाची आहे” या काव्यसंग्रहाचा प्रकाशन सोहळा आज संपन्न. या प्रकाशन सोहळ्यानंतर ‘गझल मुशायरा’ आयोजित करण्यात आला होता. हा मुशायरा अद्वितीय होण्याचे कारण ठरले याचे गझलकार.

सहभागी गझलकार पुढीलप्रमाणे: 
भुषण कटककर, सुप्रिया मिलिंद जाधव,
सतीश दराडे, सदानंद बेंद्रे,
विष्णू थोरे, रणजीत पराडकर,
निशब्द देव, प्रशांत केंदळे
आणि “ही बाग कुणाची आहे” ह्या काव्यसंग्रहाचे कवी संतोष वाटपाडे
प्रमुख पाहुणे मा. खलिल मोमिन आणि मा. कमलाकर आबा देसले
काव्यसंग्रह – “ही बाग कुणाची आहे”
कवी – संतोष वाटपाडे
किंमत – 125/-
मुखपृष्ठ चित्र – गोविंद नाईक
मुखपृष्ठ सुलेखन संकल्पना, मलपृष्ठ आणि कविता सुलेखन – निलेश गायधनी

0