डॉ मिलिंद पराडकर

Showing the single result

  • मग रूपाच्या डोंगरी सैरा हिंडे

    Sale! 100.00 60.00

    गेली छत्तीस वर्ष दऱ्याडोंगरांनी, रानावनांनी, पक्ष्यांच्या पहाटकुजितांनी, गर्द रानाच्या आसऱ्यानं धावणाऱ्या नाजूकशा पायवाटांनी, त्या वाटांवरच्या इतिहासाच्या पाऊलखुणांनी, कोसळत्या पावसानं न्हाऊन सुस्नात झालेल्या गिरिदुर्गांच्या काळ्याभोर तटांनी जणू वेड लावलं आहे…

    तीनही ऋतुचक्रं छत्तीस वेळा गरगरताना मनसोक्त अनुभवली आहेत. चैत्र- वैशाखाच्या कळकळत्या कहारात निष्पर्ण वृक्षाखाली सावली अनुभवत थांबलो आहे. त्या निष्पर्ण फांदोऱ्यांच्या टोकाशी तरारलेले ते तांबूस ठोंब पाहून डोळ्यांसोबत मनही निवलं आहे. मार्गशीष पौषातल्या थंडीतलं, चालता चालता नाकाच्या शेंड्यावर नकळत जमणारं, पहाटेचं दहिवरसुद्धा अनुभवलं आहे. त्या नुसत्या दहिवरावर वाढणाऱ्या हरभऱ्याच्या कोवळ्या दाण्यांच्या चवीच्या केवळ आठवणीनंही अंग शहारा उमटतो आहे…

    मधमाशांच्या पोळ्यात एकाएका माशीसाठी एक एका घर असतं. माझ्या मनाचं पोळं हे अशा अनेक आठवणींनी अन् इतिहासाच्या विचारांनी दाटलेलं आहे. आज कधी मी त्रयस्थासारखा स्वतःकडे पाहातो, तेंव्हा तेंव्हा मला जाणवतं की, माझ्या रुक्ष अशा बाह्य आवरणात असलेलं माझं मन मात्र भलं कोवळं आहे…

    ज्ञानेश्वरीच्या पंधराव्या अध्यायात माऊली म्हणतात: कोणे एके अवसरी, रिघोनी नेत्राच्या द्वारी, मग रूपाच्या डोंगरी सैरा हिंडे.
    दुर्गांच्या वाटा भटकताना जे जे काही दिसलं, जे जे काही भावलं, जे जे काही अंतरी उमटलं… ते ते शब्दात बसलं आहे.

    – डॉ. मिलिंद पराडकर


Showing the single result