मराठी

Showing 61–70 of 78 results

  • रश प्रिंट- विनय बहुलेकर

    Sale! 201.00 151.00

    चित्रपट विश्वाच्या पार्श्वभूमीवर लिहीलेल्या माझ्या ह्या नव्या पुस्तकाचे नाव आहे ‘रश प्रिंट.’
    कुठलाही चित्रपट सलग चित्रित होत नाही. तो तुकड्या-तुकड्यांनी चित्रित होत असतो. चित्रपटातील एखाद्या सीनचा जरी विचार केला तरी तो सलग चित्रित होत नाही. कथेच्या प्रवाहातील काही नंतरचे शॉट्स आधी चित्रित होतात काही आधीचे शॉट्स नंतर … त्या नंतर चित्रित झालेले सर्व शॉट्स पटकथे बरहुकूम जोडतात. त्यावेळी त्यावर एडिटिंग, डबिंग आणि साऊंड मिक्सिंग आदी प्रक्रिया केल्या जातात व नंतर जी काही प्रिंट मिळते ती ‘फायनल प्रिंट’. त्यावरुन ‘मास्टर प्रिंट’ काढतात आणि त्यावरुन आणखी प्रती काढल्या जातात ज्या आपण सिनेमा गृहात चित्रपट रुपाने पहातो…
    परंतु चित्रपटाचे चित्रीकरण पूर्ण होण्याच्या आगोदर चित्रित झालेले हे शॉट्स, ज्यांना कुठलाही सिक्वेन्स नसतो आणि ज्याच्यावरुन चित्रपटाचे कथानक समजू शकत नाही; अशा ह्या शॉट्सच्या फिल्मवर केवळ रासायनिक प्रक्रिया झालेल्या असतात. त्यावर अन्य कुठलेही संस्कार झालेले नसतात. ह्या विस्कळीत शॉट्स चा एकत्र संग्रह म्हणजे ‘रशेस’. आणि हे ‘रशेस’ पहाण्यासाठी त्याची एकत्रित प्रिंट काढली जाते त्याला ‘रश प्रिंट’ म्हणतात. जी चित्रपट निर्मितीत अपरिहार्य असते. ह्या वरुन त्यानिर्माणाधीन चित्रपटाचा दर्जा लक्षात येतो. प्रत्येक शॉट वाईज त्याचा बारकाईने अभ्यास होतो…
    हल्ली उत्तम दर्जाचे व्हिडीओ कॅमेरे चित्रीकरणासाठी वापरले जातात. त्यावरच्या मॉनिटर वरुन काय आणि कसं चित्रित झालं आहे रंग-संगती कशी जमली आहे इ. गोष्टी साऱ्या चित्रीकरण स्थळीच तपासल्या जातात.
    ‘रश प्रिंट’ म्हणजे चित्रपट नव्हे आणि ट्रेलर तर नव्हेच नव्हे. ट्रेलर म्हणजे जाहिरातीचा भाग, तर ‘रश प्रिंट’ म्हणजे अभ्यासाचा भाग. माझ्या ह्या चित्रपट पार्श्वभूमीच्या ह्या लेख मालिकेला सिक्वेन्स नाही. …चित्रपट क्षेत्रातील माझ्या निकटच्या श्रेष्ठ व्यक्तींवर मी हे लेख लिहिले. –पण माझं किंवा त्या सेलिब्रेटीजची ही आत्मचरित्रे नव्हेत. त्यांचे अल्प-स्वल्प अनमोल सहवास मला मिळाले, काही दुर्मिळ प्रसंग अनुभवायला मिळाले ते पुस्तकातून आपल्या बरोबर शेअर करावेसे वाटले म्हणून ते ह्या लेख मालिकेतून आपल्या समोर मांडले. एखाद्या सुंदर चित्रपटाच्या सुंदर रशेस सारखे मी ते अनुभवले. …
    …तेव्हा ही ‘रश प्रिंट’ सर्व वाचकांनी पहावी आणि ह्या वेगळ्या प्रकारच्या ‘रश प्रिंट’चा भरपूर आनंद लुटावा, ही मनापासूनची इच्छा!…
    आभार!
    -विनय बहुलेकर.

  • राजर्षी शाहु छत्रपती महाराज

    100.00

    लिप्यंतरकाराचे मनोगत

    ‘राजर्षी शाहु छत्रपती महाराज’ हे मोडी लिपीतील पहिले शाहु चरित्र वाचकांसमोर ठेवताना मला अतिशय आनंद व अभिमान वाटत आहे. मोडी वाचकासांठी व मोडी प्रचार प्रसारासाठी हे चरित्र मैलाचा दगड ठरेल असा मला विश्वास वाटतो. मी माझे मोडी शिक्षण ऊदयसींह राजेयादव यांच्या मार्गदर्शनाखाली पुर्ण केले. मोडी शिकताना मूळाक्षरे, बाराखडी, शब्द, वाक्य मी सहज शिकलो पण मोडीतील हस्तलिखीत कागदपत्रांचे वाचन करताना मला अडचणी आल्या. यावेळी साधे सोपे मोडी साहित्य वाचनासाठी असावे असे मला वाटत होते.

    कोल्हापूरमधील जेष्ठ इतिहास संशोधक डॉ.जयसिंगराव पवार संपादित ‘राजर्षी शाहु गौरव ग्रंथ’ मराठी बरोबरच चौदा भारतीय भाषांमध्ये तसेच जर्मन, इंग्रजी आदी विदेशी भाषांमध्येही प्रसीद्ध झाला आहे. रशीयन, जपानी, फ्रेंच, चिनी या भाषांमध्येही अनुवादाचे काम सूरू आहे. याचवेळी डॉ. जयसिंगराव पवारांचे सदरचे शाहु चरित्र माझ्या वाचनात आले. ‘मोडीलीपी शिका सरावातुन’ या माझ्या पुस्तकाच्या निमीत्ताने डॉ.जयसिंगराव पवार यांना भेटण्याचा योग आला, त्यावेळी मी त्यांना शाहु चरित्रतील काही पाने मोडी लिपीत संगणकीय टंकन केलेली दाखविली, व शाहु चरीत्राचे मोडी लिप्यंतर करण्याची इच्छा व्यक्त केली. पवार सरांनी आनंदाने परवानगी दिली. आज संगणकीय टंकन माध्यमातुन जशेच्या तसे पुस्तक लिप्यंतर करून वाचकासमोर ठेवणे हा अशक्यप्राय प्रवास इतिहास तसेच मोडीची गोडी यामुळेच शक्य झाले आहे.

    – नवीनकुमार माळी
    दि. ४ जानेवारी २०१७

  • रेनके कमिशन रिपोर्ट (अनुवाद)- अजित देशमुख

    या अहवालातून…

    एक ऐतिहासिक पुरावा सांगतो की इंग्रजांविरूद्ध झालेल्या सन १८५७ च्या बंडखोरीमध्ये भारताच्या उत्तरेकडील असंख्य समुदायांचा सहभाग होतं. बंडखोर राजपुत्र, सरदार आणि राजांनी एकतर इंग्रजांशी थेट लढाई करण्यासाठी या समुदायांचा वापर केला, किंवा बंडखोरांच्या सैन्याला अप्रत्यक्षपणे मदत करण्यासाठी वेगवेगळ्या मार्गांनी या समुदायांचा वापर केला. याचा परिणाम म्हणून, या समुदायांची १८५७ दरम्यान क्रूरपणे दडपशाही केली गेली आणि नंतर ‘गुन्हेगारी जमाती कायदा, १८७१’ अंतर्गत या समुदायांना ‘गुन्हेगार जमाती’ म्हणून घोषित करण्यात आले.

    सन १८५७ च्या भारतीय स्वातंत्र्य युद्धाने ब्रिटीशांना खात्री पटवून दिली की बंडखोरांमधून विश्वासू लोक निवडून काढण्याची, निष्ठावंत आणि कपटींमध्ये फरक करण्याची वेळ आली आहे. १८५७ मध्ये बंडखोर व बंडखोरांची बाजू घेऊन लढलेल्या बर्‍याच समुदायांना १८७१ मध्ये ‘गुन्हेगारी जमाती’ म्हणून घोषित करण्यात आले. त्याचप्रमाणे ज्या समुदायांनी एकेकाळी प्रत्यक्ष राणा प्रतापला मदत केली होती आणि ज्यांनी १८५७ च्या बंडात इंग्रजांशी लढा दिला, त्यांना देखील गुन्हेगार जमात म्हणून घोषित करण्यात आले. या व्यतिरिक्त मद्रास मधील समुदायांचा आणखी एक गट गुन्हेगारीच्या इंग्रजी जाळ्यात अडकला. या समुदायाचे प्रभुत्व असलेल्या क्षेत्राला आपल्या राज्याशी जोडून घेण्याचा प्रयत्न इंग्रजांनी केला. त्याला विरोध करण्यासाठी आंदोलने करणाऱ्या समुदायांच्या कपाळावर ते गुन्हेगार जमात असल्याचा शिक्का इंग्रजांनी मारला.

    बर्‍याच भटक्या जमातींना ‘गुन्हेगार जमाती’ असे घोषित केले गेले आणि त्यांना या गुन्हेगार वस्त्यांमध्ये ठेवले गेले. त्या ठिकाणी त्यांना इंग्रजांच्या मालकीचे उद्योग, शेतमळे, गिरण्या, खाणी आणि कारखान्यांमध्ये फुकट काम करण्यास भाग पाडले गेले. हा उपाय त्यांच्या सुधारणेसाठी होता. या संभाव्य गुन्हेगारांवर ख्रिश्चन मिशनरी संस्थांद्वारे पाळत ठेवली गेली. यापैकी एक संस्था, साल्व्हेशन आर्मी, ही ब्रिटीश सरकार दरबारी मध्ये अत्यंत प्रभावशाली होती. साल्व्हेशन आर्मी या वस्त्यांना ‘गुन्हेगारांना बरे’ करण्याचा प्रयोग मानत असे.

    ज्या समुदायांना ‘गुन्हेगारी जमाती’ म्हणून अधिसूचित केले गेले, त्यांनी त्यांचे रोजीरोटीचे पारंपारिक साधन आधीच गमावले होते आणि आता गुन्हेगारी कलंकाचा त्यांना जीवनभर त्रास सहन करावा लागत होता. त्यांना ‘गुन्हेगारी जमाती’ म्हणून घोषित केल्यामुळे, लोकांच्या मनात त्यांच्याबाबत भीती व अविश्वास होता. त्यामुळे काम शोधण्याच्या दृष्टीने परिस्थिती आणखीच बिकट झाली. इंग्रज प्रशासनाने देखील हे कबूल केले आहे की ज्यांना ‘गुन्हेगार जमाती कायद्या’ अंतर्गत नोंदविण्यात आले होते, ते लोक अधिकारपदावर असलेल्या पोलिस अधिकाऱ्यांच्या दयेवर अवलंबून होते.

  • ललित

    या छोट्याशा पुस्तकात माझी मागची दहा वर्षं सामावली आहेत, असं म्हटलं तर काही वावगं नाही ठरणार. या पुस्तकातले लेख २००६ पासून ते २०१६ पर्यंतचे आहेत. प्रत्येक लेख कुठल्याशा अनुभवाचं प्रतिबिंब आहे. प्रत्येक लेखातला ‘मी’, मी स्वत: असेनच असं नाही, पण त्यात माझं मन गुंतलंय एवढं नक्की. हे सारे अनुभव खरेच असतील याची मी खात्री देऊ शकत नाही, इच्छित नाही. त्यातले काही कल्पनांचे तुकडे असतील, तर काही अगदी खरोखर घडलेल्या- बिघडलेल्या गोष्टींच्या तांत्रिक नोंदी असतील.

    पंजक कोपर्डे

  • लाटांवरच्या कविता

    प्रेम … फक्त अडीच अक्षरं!! जिथे प्रेम असेल तिथे आपुलकी, जिव्हाळा, काळजी देखील असणारंच. पण हे नसेल तर… असेल फक्त जीवघेणा दुरावा, विरह आणि मनाची ओढाताण!

    मनात असंख्य प्रश्न निर्माण होतात, माझ्याही मनात झाले. मनसोक्त प्रेम केलं आणि तेवढंच केलं आणि जे माझ्या ओंजळीत पडलं ते तुमच्यासमोर घेऊन येत आहे. दुःख विकत नाही, तुमच्या सर्वांमध्ये स्वतःला शोधत आहे.

    वेळ निघून जाते, परिस्थिती बदलते, काळाच्या ओघांबरोबर माणसंही बदलतात आणि भावनाही. राहतात त्या आठवणी! केलेल्या मैत्रीच्या, त्यानंतर झालेल्या प्रेमाच्या आणि मग प्रेम न मिळाल्यामुळे झालेल्या निराशेच्या, विरक्तीच्या आणि विरहाच्या! त्या आठवणी कटूच असतात पण तरीही मनाला त्याच भिडतात, त्याच हव्याहव्याश्या वाटतात, त्याच धीर देतात अन जगायला शिकवतात! या आठवणीच आपल्या प्रेमाचा गुणाकार करतात अन प्रत्येक क्षणाला ते प्रेम वाढवत असतात.

    पाणावलेले डोळे अश्रूंनाही वाट मोकळी करून देतात. व्यक्त झालेल्या शब्दांवर ओघळून त्या शब्दांनाही मोठेपण देतात. आज त्याच शब्दांना तुमच्या समोर घेऊन येत आहे.

    हि फक्त सुरुवात आहे… कारण प्रेम, विरह, दुरावा आणि हृदयातल्या त्या प्रत्येक भावना व्यक्त करण्यासाठी तुमच्या सर्वांचा वेळ, तुमचं प्रेम हवं आहे. हा माझा पहिलाच प्रयत्न आहे. सुरुवातीला चारोळ्यांचं हे पुस्तक तुम्हा सर्वांसाठी घेऊन येत आहे. हे पुस्तक मी माझ्या सहचारिणीला, माझ्या प्रेमाला, माझ्या पत्नीला अर्पण करतो कारण तिच्याचमुळे विरहाचे क्षण विसरून आजही प्रेम माझ्या मनात, हृदयात जिवंत आहे अन याची जाणिव मला प्रत्येक क्षणाला होत असते.

    संजय रोकडे

  • वस्त्रहरण- गंगाराम गवाणकर

    Sale! 300.00 206.00

    अध्यक्ष म्हणून पु.लं.नी केलेल्या भाषणाचा गोषवारा
    मित्रहो, खरा म्हणजे मी कोकणीतूनच बोलूक होया आसा. पण माझा कोकणी समजण्याक जरा कठीणच जाताला.
    आत्तापर्यंत बऱ्याचवेळा नाटकाच्या शंभराव्या, दोनशेव्या, पाचशेव्या प्रयोगाला मी अध्यक्ष म्हणून बोललो आहे पण आजच्या इतकी पंचाईत माझी कधीच झाली नव्हती. कारण मी हसून हसून अतिशय दमलो आहे. ह्या लोकांनी इतक्या सुंदर विनोदी रितीने हा पहिला अंक संपवलेला आहे की त्यानंतर आपण काही विनोद करणे म्हणजे ‘स्वतःला विनोदबुद्धी नाही’ हे इतर लोकांना सांगण्यासारखं आहे. मी हे नाटक प्रथम जेव्हा पाहिलं त्यावेळेला दहापंधरा दिवस माझ्या घरी आलेल्या प्रत्येक माणसाचं मी वस्त्रहरण याशिवाय दुसरं काहीही करत नव्हतो. मला मोठी गंमत वाटते की, यांच्यातली बरीचशी मंडळी ही सूतगिरण्यांमध्ये कामाला आहेत. कपडे करणाऱ्यांनी लोकांचं इतकं वस्त्रहरण करावं हे सुद्धा एक नाट्यच आहे. कामगार असूनसुद्धा या लोकांनी इतका ….

    …. ही जी अध्यक्षीय भाषण करण्याची संधी तुम्ही मला दिलीत त्याबद्दल तुमचे आभार मानतो. पुनश्च सगळ्यांचे अभिनंदन करतो आणि मी माझं भाषण संपवतो. नमस्कार.
    भाषणाचं संकलन आणि पुनर्लेखन

  • सगळं उलथवून टाकलं पाहिजे- देवा झिंजाड

  • सलणारा सलाम- अनुराधा नेरुरकर

  • संस्कार शिदोरी

    Sale! 250.00 200.00

    मी सौ. मृणाल महेश पेंडसे, माझे पहिलेवहिले पुस्तक ‘संस्कार शिदोरी’ आपणासमोर ठेवताना मला अत्यंत आनंद होत आहे. मी आपणास प्रामाणिकपणे सांगू इच्छिते की, हे पुस्तक मी स्वत: लिहिलेले नाही तर ते संकलन आहे.

    खरं तर हे काम माझ्या हातून घडण्यास कारण माझी मुलगी कु. प्राजक्ता आहे. माझे बालपण अलिबाग तालुक्यातील नारंगी या छोट्याशा खेड्यात गेले. माझे लग्नापूर्वीचे नाव कु. मनीषा वसंत जोशी. मी पदवीधर झाल्यावर कॉम्प्युटर इन्स्ट्रक्टर म्हणून नोकरी केली. नंतर माझे लग्न झाले व मी रोहा या गावी आले आणि मी थोडे दिवस कॉम्प्युटरपासून दूर राहिले. परंतु काही महिन्यांनी माझ्या घरी कॉम्प्युटर आला. मला कॉम्प्युटरची चांगली माहिती असल्यामुळे घरातील कामे उरकल्यावर वेळ मिळेल तेव्हा कॉम्प्युटरवर बसायचे.

    दरम्यान प्राजक्ताचा जन्म झाला व पुन्हा एकदा कॉम्प्युटरपासून तिच्या संगोपनामुळे दूर राहिले. परंतु ती मोठी झाल्यावर माझ्या लक्षात आले की तिला खेळण्यापेक्षा पुस्तकांचीच जास्त आवड आहे. त्यामुळे मला असे वाटले की हिच्यासाठी आपण असे संकलन करूया की तिला आवश्यक ते सर्व ज्ञान व माहिती एकत्र मिळेल.

    त्यामुळे घरातील कॉम्प्युटरवर श्लोक, स्तोत्रे तसेच इतर गोष्टी टाईप केल्या. मला माहीत असलेली व इतर माहिती जमा करून त्याचे एक अत्यंत उपयोगी संकलन तयार केले. या सर्व कामात मला घरच्या सर्व लोकांनी व माहेरच्यांनी खूप प्रोत्साहन दिले व मदत केली. या सर्व संकलनाची प्रिंट काढून मी प्राजक्तासाठी एक पुस्तक तयार केले. ते तिला इतके आवडले की ती सारखीच ते पुस्तक घेऊन बसायची. तेव्हा मनात विचार आला की हे पुस्तक मी जर प्रकाशित केले तर समाजाला त्याचा फार उपयोग होईल. ज्यांनी ज्यांनी हे पुस्तक पाहिले त्यांनी पण मला हे पुस्तक प्रकाशित करण्याचा प्रेमळ आग्रह केला. त्यात मला विशेष करून आवर्जून उल्लेख करावासा वाटतो तो म्हणजे कै. प्रा. महेश भावे ह्यांचा. कारण त्यांची फार इच्छा होती की मी हे पुस्तक प्रकाशित करावे. कारण ही काळाची गरज आहे. दरम्यान मला दुसरी मुलगी कु. प्राची झाली व पुन्हा तिला शिकविताना मला या पुस्तकाची गरज असल्याची प्रकर्षाने जाणीव झाली व आपोआपच हे पुस्तक प्रकाशित करण्याचा माझा विचार नक्की झाला.

    योगायोगाने पार्ले येथील कै. श्री. रा. ग. खासगीवाले यांनी त्यांचे पुण्याचे बंधू श्री. वामनराव खासगीवाले ह्यांच्याकडे मला पाठविले. त्यांच्या मार्गदर्शनानुसार पुणे येथील घरकुल प्रकाशनचे श्री. विश्वास व सौ. विदुला पटवर्धन यांच्याकडे गेले. त्यांना ही कल्पना फार आवडली व त्यांच्या मदतीने ‘संस्कार शिदोरी’ आपणासमोर ठेवण्याची इच्छा प्रत्यक्षात आली.

    ह्या पुस्तकासाठी श्री. दिनानाथ पाटील व सौ. विभा वा. दातार यांनी छान प्रस्तावना दिल्याबद्दल मी त्यांची आभारी आहे.

    मला खात्री आहे की हे पुस्तक वाचकांच्या नक्कीच पसंतीस पडेल. माझी अशी विनंती आहे की ह्या पुस्तकाचा लोकांनी जास्तीत जास्त उपयोग करून घ्यावा.

    दुसऱ्या आवृत्तीच्या निमित्ताने-

    पहिली आवृत्ती प्रसिद्ध करताना वाचकांच्या कितपत पसंतीस येईल अशी शंका मनात होती. परंतु वाचकांनी दिलेल्या उदंड प्रतिसादामुळे पहिली आवृत्ती कधी संपली ते कळलेच नाही. वाचक या पुस्तकाचा उत्तम उपयोग करून घेत आहेत हे बघून व वाचकांच्या वाढत्या मागणीमुळे अल्पावधीतच दुसरी आवृत्ती काढण्याचा योग जुळून आल्याने मला अतिशय आनंद होत आहे.

    सौ. मृणाल महेश पेंडसे
    बी.ए. कॉम्प्युटर डिप्लोमा.

  • साखरबिटकी- श्रीनिवास चितळे

    Sale! 300.00 202.00

    रसिक मित्रानो मी श्रीनिवास केशव चितळे राहणार ठाणे. नुकतीच साठी ओलांडली. मूळ कोकणातील, थोडक्यात माझी नाळ कोकणात पुरलेली आहे, देहाने मी ठाण्यात असलो तरी मनाच्या ओसरीवर कायम कोकणातील कंदील लटकत असतो, प्राथमिक शिक्षण चिपळूणला, माध्यमिक जोगेश्वरी मुंबई येथे आणि कॉलेज पार्ले म्हणजे सध्याचे साठे कॉलेज,घरात वातावरण धार्मिक आणि तसच शिक्षणालाहि प्राधान्य, आमचे चुलते म्हणायचे तस देवळातील आणि शाळेतील घंटा तेवढ्याच ताकदीने वाजवणे महत्वाचे, बालपणी गुरगुट्या, मेतकुट, दही भात यावर पिंड पोसलेला. घरात सकाळचे सूर्यनमस्कार घातल्या खेरीज दुधाचा कप पुढे आला नाही आणि संध्याकाळचा झोपाळ्यावर बसून परवचा म्हटल्याशिवाय समोर जेवणाच ताट आल नाही. नोकरी भारत पेट्रोलियम मध्ये केली, ३४ वर्षाच्या नोकरीनंतर निवृत्त झालो. पत्नी कर सल्लागार आणि एकुलती एक मुलगी कमर्शियल आर्ट शिकते आहे. व्यसन म्हणाल तर माणस जोडणे आणि वाचणे. पुस्तक वाचन, नाट्य अभिनय, भरपूर केल. लिखाण देखील बर जमत असे लोक म्हणतात. नोकरी निमित्त भरपूर प्रवास देखील केला. अनुभव गोळा केले आणि ते शब्दबद्ध करण्याचा प्रयत्न देखील केला. कविता विशेषतः कुसुमाग्रज, बोरकर, करंदीकर हे त्रिदेव मनात पुजलेले आणि गद्य लेखनात भाई म्हणजे पु.ल. हे दैवत. गोनीदा, पेंडसे, जयवंत दळवी हे अत्यंत आवडते लेखक. आमच्या पिढीचे अनुभव त्या कालचे वातावरण पुढील पिढीला समजावे हि लिखाणा मागची प्रेरणा. मी अत्यंद आनंदी आणि सुखी प्राणी आहे. देवाने खूप काही दिल आणि जे दिल नाही त्याची मला आवश्यकताच नव्हती अशा वृत्तीचा, लोकसंग्रह मात्र अफाट आहे, “जिथे पहावे तिकडे माझी भावंडे आहेत, सर्वत्र खुणा माझ्या घरच्या मजला दिसताहेत “अशी स्थिती आहे, राजकीय म्हणाल तर नमस्ते सदा वत्सले मातृभूमे या बाळकडूवर मोठा झालो आणि ती विचारसरणी बदलावी अस कधीही वाटल नाही. असो माझ्या लिखाणातून माझा अधिक परिचय होईलच आणि आता माझ हे मैत्र तुमच्यामुळे अधिक वृद्धिगत होईल हि खात्री आहे.

    आपला मित्र,

    श्रीनिवास केशव चितळे.

Showing 61–70 of 78 results