Posted on

पाऊस…

पाऊस…
पाऊस धुंद पडतच होता सतत रिपरिप रिपरिप. भिंतीही घरातील आर्द्र हवेमुळे भिजल्या सारख्या वाटत होत्या आणि बाहेरची झाडी हिरवीगार तर सतत नहातच होती ओघळांवर ओघळ निथळत.  सर्वत्र सामसुमच होती दुपारची. कुठे बेडकांचा आवाज मधेच तर कुठे हवेमुळे फांद्यांची झुळझुळ. मंद सुगंध हवेचा शांतपणे घड्याळाचे काटे फिरवत होता. घड्याळही दुजोरा देत दर अर्ध्या तासाने मधुर संगीताची लकेर ऐकवत होते.. पण तरीही या भिजलेल्या वातावरणात आनंद नव्हता. कारण तो एकटा होता. एकाकी होता.

खरंच कोणी हवं ना आपल्याला गच्च बिलगून या शांत पावसात बरोबर चालणारं. ती प्रेयसीच हवी. या मोकळ्या रस्त्यांवरून वाहाणारा पाऊस आणि आपलं मन यात काहीच फरक नाही खरं तर. जे येतंय ते तसंच वाहून जातंय आयुष्य. पण झाडं मात्र कशी शिरशिरताहेत. कारण झाडं चित्रकार असतात . त्यांचे रंग खुलतात पावसात. काही सुकलेले रंग जिवंत होतात तर काही भळभळते रंग विरळ होतात. फुलंही ओल्या वार्याबरोबर झटकतात पाणी. हा निसर्गाशी सतत एकरूप होणारा आणि निसर्ग याच्याशी सतत बोलणारा. पाऊस पडतच होता. आधिच भिजुन आलेली रात्र त्याच्या मनात रहायला आली. तो निघाला बाहेर एकटाच..
त्याच्या मनात काळोख्या रस्त्यावरील मंद दिव्यांच्या प्रकाशात झिरमिरणारा पाऊस चित्रं काढत होता मनाच्या कॅनवास वर.
पावसाचा घनघोर नाही पण वजनदार आवाज याचं मन ढवळून काढतो. हलणार्या  पानांची भिजरी हसरी झाडं पहाताना हा स्पर्शासाठी तडफडतो त्याच्या सृजनशीलतेला जी कवेत घेईल अशा प्रेयसीची मनानेच वाट पहातो.
अशी पावसासारखी आपल्यावर कोसळणारी प्रेयसी हवीय त्याला.

पाऊस आपल्याला एकटं करून टाकतो का खरंच.. की पाऊस आणि प्रेयसीचं नातं जुनंच. मग तो लिहू लागला पावसाशी हितगुज करत..

पावसात भिजायचंय मला. पण कुठे शोधू तुला. किती पाऊस दरवर्षी आठवणींचा.
ढगांच्या साठवणींचा. येतो दूर देशाहून पण सुगंध इथल्याच मातीचा. तोच असतो दरवर्षी. मन ही तेच दरवर्षी. रस्ते फुललेले असतात छत्र्यांनी. पाण्याच्या रेघोट्या
ओला हवेला बांधणार्या. अंगभर तुझा शहारा. उगाच गर्दीत तुला शोधणारा..
भिजवतो आठवणींना मी छत्री करून जरा डळमळती. या वर्षीच्या पावसात मला हसायचंय. तू नसलीस तरी. शोधतो नवा चेहरा डोळ्यातून हृदयात जो डोकावेल. ज्याला तुझी झालर असेल. तुझा मोहकपणा आणी झिरमिर तुझ्या हास्याची असेल. या पावसात मला भिजायचंय नव्या मैत्रिणीबरोबर. जी तुझी कॉपी असेल वा नसेल पण तुझ्यापेक्षाही सोपी असेल.

पावसात नक्की काय होतं. पावसात नक्की काय होतं. हवा गार पिऊन झाडं म्हणतात. आम्ही कोणाला मिठी मारायची. रस्ते ओलेपणाने मस्त
प्रत्येकाच्या मागे धावतात. म्हणतात मला पण घेऊन चला. हवा म्हणते मलाही रहायला घर हवं. आणी पक्षी एकमेकांना चिकटून आडोश्याने अंधार पांघरून झ़ोपतात..

पुरूषांचा मदन आणि स्त्रियांमधली रति… एकमेकांसाठी कोणी हवं म्हणून भिरभिर भिरभिर भिरभिरतात. नवराबायको असलेले सारे लवकर घरी परततात सळसळत. वयात येणाऱ्या मुली वेड्या होतात. नी मुले बिचारी टकमक टकमक उमलणाऱ्या कळ्या पहात रहातात. साऱ्या जगावर पाऊस हा प्रेमाचा, अंतर्मनाला आग लावणारा, वेडेपणाला जागवणारा. आता सारं काही सुरळीत होईल. प्रत्येकाला एकमेकाची सोबत होईल. नवी फुलं, नव्या कळ्या, नवी फळं. नव्या मोसमाला झाली नव्याने पुन्हा तीच मुलं.

© भूषण भन्साली
bhushanbhansali76@gmail.com

1+
Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *