Posted on

५०,००० ईपुस्तके, ३२ देश, एकच प्रकाशक

1+


नमस्कार मान्यवर, 

जागतिक दर्जाच्या तंत्रज्ञानाचा वापर करून Bronato.com ने किमान 32 देशांमध्ये 50,000 ईपुस्तक डाऊनलोड्सचा पल्ला पार केला.

पुढील प्रवासात आम्हाला तुमची मदत हवी आहे.
पुढीलपैकी कोणतीही एक गोष्ट करा
१. साहित्याशी संबंधीत तुमच्या whatsapp groupमध्ये मला add करा किंवा
२. अशा ग्रुपमध्ये सोबत जोडलेचे चित्रक शेअर करा किंवा
३. पुस्तक प्रकाशन, कवी संमेलन, कथाकथन, लेखन कार्यशाळा ई. बाबतची माहिती मला निःसंकोच फॉरवर्ड करा. किंवा
४. www.bronato.com ला भेट द्या व शेअर करा किंवा
५. होतकरू लेखक/लेखिकांचे मोबाईल नंबर आम्हाला पाठवा किंवा
६. आर्थिक पाठबळ उभे करण्यास मदत करा

ईपुस्तक उद्योग उभारणे हे प्रचंड मोठे काम आहे पण तुमच्या सहकार्याने ते शक्य देखील आहे.

लोभ असावा.
किंडल व अँड्रॉईड ईपुस्तक उद्योजक व प्रकाशक

1+
Posted on

ताळेबंद

6+

श्रीमती क्षमा सुरेश गोसावी. 
वय वर्ष ६२. 

फेब्रुवारी महिन्याची एक तारीख म्हणून आज बँकेत प्रचंड गर्दी. सकाळची ९ वाजायची वेळ. सर्वत्र घाई गर्दीची वेळ ! शाळा, कॉलेज, ऑफिसला जाणाऱ्यांची घाई आणि घरी राहणाऱ्या लोकांची, बाहेर पडणाऱ्या लोकांची सरबराई करण्याची घाई! कोणाचे डबे भर तर कोणाला जेवायला वाढ, कोणाचे शाळेचे दप्तर भर तर कोणाचे कॉलेजचे ओळखपत्र शोधून दे! कोणाच्या घरी कपड्यांचे मशीन लाव तर कोणाचे मार्केटिंग करून येताना बँकेतून पैसे काढून आण! Light Bill भर नाही तर telephone bill भर अशी सर्व कामे घरात असलेली निवृत्त मंडळी करत असतात. आजही तसेच झाले.

जोगेश्वरीच्या एका राष्ट्रीय बँकेत एक तारीख असल्याने मुंगीलाही शिरायला जागा नाही इतकी प्रचंड गर्दी! बँक नऊ वाजता उघडणार तर त्यापूर्वीच भली मोठी रांग अगदी कंपाऊंडच्या बाहेरपर्यंत आलेली होती. सिक्युरिटीने बँकेचे शटर उघडले तेव्हा बँकेचे जवळजवळ सर्व कर्मचारी आपापल्या जागी स्थानापन्न झाले होते. पेन्शनर लोकांची वेगळीच रांग होती. आज तिथे खूपच मोठी रांग होती आणि तिथे काम करणारी सुनिता अजून आली नव्हती. घरातील अडचणींमुळे गेले कित्येक दिवस ती वेळेवर येऊच शकत नव्हती. मग रोज कोणीतरी नविन व्यक्ती त्या काऊंटरवर बसत असे. नऊ वाजून दहा मिनिटे झाल्यावर त्या ब्रांचमध्ये नवीनच बदलून आलेली वर्षा देसाई त्या काऊंटरवर येऊन बसली. इतका वेळ ताटकळत बसलेल्या पेन्शनर्सच्या चेहऱ्यावर आनंद उजळला. रुमालाने घाम पुसत सगळे सरसावून उभे राहिले. आपला नंबर कधी लागतो याची वाट बघत २५-३० लोक आपापले पेन्शन घेऊन बाहेर पडले. रांगेतून बाहेर पडणारे काही लोक कुठे विजय मिळवून परत आलेल्या थाटात तर काही लोक अगदी व्यवस्थितपणे आपल्याबरोबर आणलेल्या पिशवीत पैसे जपून ठेवताना दिसत होते. माधवराव काळ्यांचे लक्ष फक्त आपला नंबर कधी लागतो याकडेच होते. शेवटी एकदाचा त्यांचा नंबर लागला. काऊंटरवरील वर्षाने माधवरावांचे पेन्शनचे १५०० रुपये त्यांना दिले. माधवराव पैसे घेऊन लगोलग बँकबाहेर पडले. घराच्या दिशेने चालू लागले. घर बँकेपासून बरेच लांब असल्याने सुमारे अर्धा पौऊण तास घरी पोहोचायला लागत असे.

दुपारचे दोन वाजून गेले. लोकांसाठीची बँकेची कामकाजाची वेळ संपली. शटर बंद झाले. कर्मचारी वर्गाचा लंच टाईम झाला आणि संपलाही! गप्पा टप्पा करताना लंच घ्यायचा हा सर्व स्टाफचा नियमित कार्यक्रम. नंतर रोजचेच रुटीन काम. सर्व पैशांची झालेली देवघेव, त्यांचे अकाऊंटिंग, पोस्टिंग इत्यादी कामे सर्वांचीच करून झाली होती. वर्षा मात्र बराच वेळ हिशेब लावत होती. उलट सुलट हिशेब करून झाले तरी हिशेब जमत नव्हता. शंभर रुपये तिच्याकडे जास्त जमा होते. चूक शोधून काढायला. वर्षाच्या सहकार्यांनी प्रयत्न केलापण त्यांनाही ते जमले नाही. अखेर sundry deposit मध्ये ती शंभर रुपयाची नोट ठेवली आणि बँकांचे आजचे काम संपले. वर्षा मनाशी म्हणत होती, “किती विचार करू? गेली असेल कुणालातरी एखादी नोट कमी. येईल उद्या मागायला.”

माधवराव बँकेतून बाहेर पडले आणि हळूहळू चालत चालत घरी येऊन पोहोचले तर दुपारचे दिड वाजून गेले होते. घरी गेल्यावर पेन्शनचे पैसे अगदी व्यवस्थित लोखंड पेटीत ठेवले. कपाळावरचा घाम पुसत खुर्चीवर बसले. बसल्या बसल्याच त्यांचा डोळा लागला. रमाकाकू दोन-तीन घरच्या पोळ्या करून आल्या आणि त्यांनी पाहिलं की माधवरावांचा डोळा लागलाय. पटकन त्यांनी पाटपाणी घेऊन येऊन त्यांनी माधवरावांना उठविले. ‘चला हो, पान वाढलंय. खूप वेळ लागला ना बँकेत? दमलाय का हो? आणि घरी येताना बस रिक्षा नसेलच केली. निदान उन्हातून येताना तरी तंगडतोड करू नका कितीवेळा सांगितलाय हो?” आणि अगदी एक तारखेला गेलंच पाहिजे का? पण माझं ऐकतं कोण?” त्या हळूहळू पुटपुटत होत्या तेव्हाच एक जांभई देत पानावर येऊन बसले. आज पानात अगदी वरण भात, भाजी, पोळी, आमटी, कोशिंबीर, लोणचं पापड चारी ठाव पदार्थ होते. रामरावांनी खुश होऊन विचारले, “काय आज काय विशेष? एवढं साग्रसंगीत जेवण?” काही नाही हो, जोशी वहिनींकडे फणसाची भाजी आणी शेंगांची आमटी होती.त्या म्हणाल्या घेऊन जाल का थोडी? म्हणून घेऊन आले. आणि पापड काल विठूला भाजून दिले होते भूक लागली. तेव्हा त्यातलेच दोन राखून ठेवले होते. माधवराव त्यावर काकूंना म्हणाले, “ अग या शेंगा मिठूसाठीच काढून ठेव आणि फणसाची भाजी सुनबाईला आवडते ना खूप? मग तिलाच ठेव. मला थोडीशी चवीपुरती राहू दे.’ रामाकाकुंनी काहीही न बोलता भाजी आमटी काढून ठेवली. माधवराव लोणचं कोशिंबिरीशी जेवले आणि तृप्तीची ढेकर देऊन पानावरून उठले.

संध्याकाळी सायली म्हणजे माधवरावांची सून कामावरून घरी आली. एका प्रायव्हेट शाळेत ती क्लार्कची नोकरी करत होती. शाळा छोटीशीच होती पण कामाचा व्याप मोठा होता. शाळेचे सारेच कामकाज तिला करावे लागत असल्याने घरी आल्यावर तिला काहीच काम करायची ताकद नसे. घरी आली कि नुसती चिडचिड! घरातील सारीच कामे रमाकाकू करत असत. माधवरावांचा मुलगा सुहास याची कंपनी बंद पडल्यामुळे तो ही एखाद्या थातुरमातुर कंपनीत नोकरीला होता. जेमतेम ५००० रुपये त्याचा पगार, सायलीचे २००० रु. आणि माधवरावांचे १५०० रु. एवढीच त्यांची तुटपुंजी मासिक मिळकत. घरात खाणारी तोंडे पाच आणि आवक जेमतेम ८५०० रु. कसे पुरवठ्याला येणार एवढेसे पैसे त्यांच्या प्रपंचाला? रमाकाकू दोन तीन घरच्या पोळ्या करून २००-३०० रु मिळवत असत. पण ते कुठच्या कुठे संपून जात कळतही नसे. दोन खोल्यांच्या टिचक्या घराचे हफ्ते आणि बिले भरून खर्च करायला पैसे उरतच नसत. मग हौस मौज त्यांच्या जीवनात येणार तरी कुठून? नाही म्हणायला माधवरावांना चहाचे तेवढे व्यसन जडले होते. निवृत्तीनंतर आयुष्यातील कडू गोड अनुभव चहाच्या घोटाबरोबर गिळून टाकायला त्यांना चहाची गरज होती. त्यामुळे ती सवय लागली. केतरी दिवस काढत पुढील महिन्याच्या एक तारखेची वाट बघत  सारे जण ढकलत असत. माधवरावांचा उच्च रक्तदाब आणि रामाकाकुंचा मधुमेह जन्मभराचे शत्रू आता मित्र होऊन राहिले होते. त्यांच्यासाठीही काही पैसे ठेवावे लागत. महिना संपत आल्यावर गोळ्या जर संपल्या तर शेवटचा आठवडा औशाधाशिवायच एक तारखेची आशाळभूतपणे वाट बघत काढत असत.

महिना संपला, मार्चची एक तारीख आली. आजही बँकेबाहेर भलीमोठी रांग पेन्शनर्सची! पुन्हा सकाळची नऊची वेळ. शटर उघडल्यावर लोकांचा लोंढा आत घुसला. एखादे धरण फुटून पाणी सर्वत्र पसरावे तसा! आजही माधवरावांचा नंबर २०-२२ वा होता. पण आज विशेष म्हणजे नेहमी काऊंटरवर असलेली सुनिता आज प्रसन्नपणे हसत काऊंटरवर खुश दिसत होती.गेले चार-पाच महिने तिचे चालू असलेले प्रोब्लेम्स बहुदा संपले असावेत. माधवरावांचा नंबर आल्यावर तिने विचारले, “काय काका, कसे आहात? काकू काय म्हणतायेत? सुहास ला लागली का कुठे चांगली नोकरी? आणि हो काकूंना पुढच्या आठवड्यात घरी येऊन जायला सांगा, थोडे काम द्यायचेय त्यांना.” माधवराव फक्त ‘हो’ म्हणाले. आणि सुनिताने दिलेल्या एकेककरून नोटा मोजू लागले. नोटा मोजायला वेळ लागतोय हे पाहून रांगेतील मागचे लोक कुरकुर करायला लागले. “ओ राव किती वेळ लागतोय? आज होणार का नोटा मोजून? आम्हालाही घाई आहे. येत नसेल तर आम्ही देतो मोजून लवकर.” पण लोकांचे शब्द त्यांच्या कानांवर जणू पडतच नव्हते. ते आपले नोटा मोजण्यात दंग होते. शेवटी न राहून सुनितही त्यांना म्हणली, “काका आम्ही नोटा नीट मोजून देतो, शिवाय यांत्रावरही मोजतो म्हणजे त्यात चूक व्हायची शक्यता नाही. कशाला उगीच परत परत मोजता? बाकी लोकांनाही उशीर होतो ना?” शेजारच्या काऊंटरवरील गर्दी कमी झाली होती. तिथे कुणीच उभे नाही हे पाहून त्या काऊंटरवरची वर्षा माधवरावांना म्हणाली, “काका, इथे या आणि मोजा नोटा सावकाश. उगीच बाकीच्यांचा खोळंबा नको व्हायला.” माधवराव आता वर्षाच्या समोर येऊन पुन्हा नोटा मोजू लागले. त्या बरोबर असल्याची खात्री करून घेतली आणि वर्षाला thank you म्हणून ते बाहेर चालू लागले. त्यावेळी वर्षाच्या नजरेतून माधवराव डोळ्यात आलेले पाणी पुसत असल्याचे सुटले नाही. ती काऊंटर सोडून बाहेर आली, माधवरावांना हाक मारून तिने जवळ असलेल्या बाकावर बसवले. “काका, काय होतंय? बरं नाही का? पाणी घ्या” वर्षाने काकांना पाणी दिले. पाणी प्यायल्यावारही काका अस्वस्थच होते. त्यांना गदगदून येत होते. हे पाहून वर्षा त्यांना पुन्हा विचारू लागली. “काका काय झालं, सांगा न मला please.”

माधवराव थोडे शांत झाले आणि बोलू लागले, “ताई गेली ५-७ वर्षे मी इथे येतोय तेव्हापासून मला सर्वजण ओळखतात. तुम्ही माझ्या मुलीसारख्याच आहात. आणि आता एवढं विचारताय म्हणून सांगतो. मागच्या महिन्यात पेन्शन घेऊन घरी गेलो. घाईत काऊंटरवर नोटा मोजून घेतल्या नाहीत. माझाच वेंधळेपणा हो! संध्याकाळी घरी मुलगा आल्यावर त्याच्या हातात पेन्शन ठेवले. त्याने ते मोजून घेतले आणि म्हणाला, “बाबा शंभर रुपये कमी आहेत” मी परत मोजले तर खरंच शंभर रुपये कमी होते. तर माझी सून म्हणजे सायली एकदम चवताळून मुलाला सांगायला लागली की खोटं बोलताहेत हे! १०० रु उडवून आले असतील हे कुठेतरी चांगलं चुंगलं खाऊन! बँकेतून कसे कमी पैसे मिळतील? आता १०० रु कमी आणलेत ना यांचा या महिन्याचा सकाळचा आणि दुपारचा चहा बंद करणार मी!”

माधवराव थरथरत होते. त्यांचे डोळे मात्र आता कोरडे झाले होते. पण वर्षाच्या डोळ्याला मात्र धारा लागल्या होत्या आणि वर्षाला कळून चुकले की मागच्या महिन्यात तिच्याकडे जास्त आलेले, excess आलेले शंभर रुपये खरं तर भावनांच्या deficit मध्ये होते. ऑफिसमधील ताळेबंद जमवता येतो पण ह्या क्षुल्लक वाटलेल्या १०० रुपयासाठी माधवरावांच्या घरचा ताळेबंद कसा जमवला पहा त्यांनी!

श्रीमती क्षमा सुरेश गोसावी.
वय वर्ष ६२.

 

6+
Posted on

Author’s Registration is Open

0

First time in India. Bronato.com is creating Professional Platform for Authors. To begin with we have launched our Blog. Here you can share your stories or articles about ‘How to improve writing skills’.
Author’s Registration is Open. SignUp HERE and Join us.

It will be too early to discuss everything now. But with your joining Bronato and Literature will get enriched for sure.

WELCOME to BRONATO.

0
Posted on

ईबू ते ब्रोनॅटो

2+

माझ्याकडे एक डायरी आहे. तिचं नाव आहे ‘डायरी ऑफ आयडीयाज’ त्यात माझ्या खुरपती डोक्याला सुचलेले ‘उद्योग’ (किंवा उद्योगी डोक्याला सुचलेल्या खुरपती) लिहायची सवय आहे. तिथे मी माझ्या अकलेचे तारे मनमुराद तोडतो (हे माझ्या मित्रांचं मत). एखादी गोष्ट किंवा संकल्पना जेव्हा डोक्यात ‘क्लिक’ होते आणि जेव्हा त्याची ‘किक’ बसते तेव्हा मला कधी ते सगळं नोंदवून ठेवतो असं होतं. अश्या बऱ्याच ‘किक’ लागलेला मी माणूस आहे.

शैक्षणिक संकल्पनांना मूर्त स्वरूप देण्यासाठी २००८ मध्ये मी, चंदन तहसीलदार व साईनाथ टांककर यांनी मिळून एक शैक्षणिक प्रयोगशाळा सुरु केली होतीच. या प्रयोग शाळेत अनेक प्रयोग केले. अशातच २०१४ च्या नोव्हेंबर महिन्यात ईपुस्तकांच्या बाबतीचा एक लेख वाचनात आला. उत्सुकता वाढली. अधिक वाचन केलं. कल्पनांचे घोडे पिसाळल्या सारखे दाही दिशा उधळू लागले. आपण जे काही वाचतो आहोत त्यात भरमसाठ शक्यता आहेत, संधी आहेत आणि तेथे आपण खुपकाही करू शकतो (असे विचार येणं हे माझ्यासाठी काही नवीन नव्हतंच). पुन्हा ‘किक’ लागली होती. ईपुस्तक उद्योगातील असणाऱ्या शक्यता व संधी यांच्या विचारांनी माझी अक्षरशः झोप उडवली होती. तेव्हाच ठरवलं ‘जी गोष्ट आपली झोप उडवू शकते ती गोष्ट करायचीच.’ माझ्या विचारांना एका कागदावर उतरवले ‘या उद्योगात काहीतरी करायचंय’ हा विचार माझी बाल मैत्रीण दिपाली मेस्त्रीला सांगितला, तिने काही सल्ले दिले व ‘कर’ म्हणत प्रोत्साहन दिले.

तेव्हा कामाला लागलो. अधिक माहिती काढली. मित्रांशी बोललो. धागे मिळत गेले. लोकांच्या भेटीगाठी घेतल्या. काय करायचं हे माहित असण्या सोबतच काय नाही करायचं हे देखील समजून घेतलं. तेव्हा जाणवलेली एक गोष्ट म्हणजे मराठीमध्ये ईपुस्तक म्हणजे PDF हे समीकरण पक्क झालं होतं. आणि ते देखील ‘फ्री’.

यामुळे झालं असं होतं कि ‘ईपुस्तक’ क्षेत्र हे उद्योग म्हणून विकसित होण्या ऐवजी त्याची ‘सेवा’ झाली व एक चांगला उद्योग उभारी घेण्याच्या काळात ‘सेवा’ पुरवत राहिला व उद्योगासाठी लागणारे जागतिक मापदंड, गुणवत्ता, संशोधन, समस्या निवारण या गोष्टींचे संघटीत तर सोडाच पण स्पर्धा देखील सुरु झाली नाही.

 

 

मी निर्णय घेतला कि PDF करायचे नाही. त्या ऐवजी कोणत्याही स्मार्टफोनवर मजकूर ऑटोमॅटिक ऍडजस्ट होणाऱ्या व वाचकांना उत्तम वाचनानुभव देणाऱ्या EPUB (Electronic PUBlications) प्रणालीचा वापर सुरू केला. खूप प्रयोग केले. अनेकदा चुका केल्या पण शिकत राहिलो. उत्साहच्या भरात अगदीच मोठ्या उड्या (झेप) घेण्याच्या नादात आर्थिक झळ देखील सोसली. एखाद्या उद्योगाची उभारणी करण्यासाठी संयम ठेवून काम करायला हवे हे कळले. ई-कॉमर्स व्यवसायातील बारकावे, आर्थिक तसेच कायदेशीर बाबी समजून घेतल्या. ईपुस्तकांची ‘चोरी’ किंवा ‘अनधिकृत हस्तांतरण’ रोखण्यासाठी DRM (डिजिटल राईट्स मॅनेजमेंट) मिळवणे किंवा स्वतःचे app काढणे यासाठी लाखो रुपयांची गुंतवणूक लागणार होती. पैसे तर नव्हतेच. तेव्हा ‘जुगाड’ कामी आला. कमीत कमी गुंतवणूक करून उद्योग कसा उभरता येईल यावर काम केलं. ईपुस्तकांसाठी नको तेवढी अत्याधुनिक वेबसाई बनवण्यात दीड वर्षे मेहनत केली. वेबसाईट सुरू झाली पण फसली. पण या दरम्यान लेखकांच्या गाठीभेटी घेणे, त्यांना EPUB बद्दल जागरूक करणे, काम मिळवणे यासाठी धडपड सुरू होतीच. माझी सहयोगी ‘कीर्ती पाटसकर’ हिचे वडील ‘श्री. श्रीकांत कुलकर्णी’ यांच्या पुस्तकाचे पाहिले काम मिळाले. आणि ईपुस्तकांची गाडी सुरु झाली. कीर्तीची सोबत या संपूर्ण प्रवासात खूप महत्वाची ठरली. वर्षभरात ७-८ पुस्तके मिळाली. मराठीतील बहुतेक पुस्तके युनिकोड फॉन्ट मध्ये नसल्यामुळे प्रिंट पुस्तकांची ई-आवृत्ती करणे हे मुख्य काम सुरू झाले.

हे पुरेसं नव्हतं. येणाऱ्या तांत्रिक अडचणी विचारण्याची कुठेही सोय नव्हतीच. एकतर संपर्कात येणाऱ्या कुणालाही EPUB माहीत नव्हते, त्याबाबत सगळा रिसर्च केला. शक्य तितक्या प्रकाशकांना भेटलो पण बहुतेकांना त्यांना ह्यात रस नव्हता. ज्यांना रस वाटला त्यांनी ‘रस’ तेवढा काढून घेतला (मला अलगद बाजूला सारून). एकंदरीत ‘चांगलाच’ अनुभव आला.

जास्तीत जास्त लोकांपर्यंत पोचण्यासाठी ‘सोशल मीडिया’ वापरायचं ठरवलं. पण फेसबुकवर तोपर्यंत ई पुस्तकात कार्यरत असणाऱ्यांचे प्रस्थ होतं म्हणून ट्विटर कडे मोर्चा वळवला. मिरवणुकीतला गणपती बघायचा तर गर्दी झालेल्या बिल्डिंग वर उड्या मारण्यापेक्षा दुसऱ्या इमारतीवर मोक्याची जागा शोधण्यासारखा हा प्रकार होता. २०१६ च्या मराठी साहित्य संमेलनाच्या अनुषंगाने होणाऱ्या #ट्विटरसंमेलन मुळे मोठी संधी मिळाली. #ट्विटरसंमेलन च्या कवितांचे ईपुस्तक करणार म्हंटल्यावर प्रचंड प्रोत्साहन मिळाले. सोबतच EPUB फाईल कशी वाचायची याची माहिती प्रसारित केली. याचा फायदा २०१७ च्या ट्विटरसंमेलनाच्या वेळी झाला.

संकेतस्थळ फसले होते म्हणून ‘गुगल प्ले बुक्स’वर प्रकाशन सुरू केले. १९ सप्टेंबर २०१६ ला १००० डाउनलोडचा टप्पा गाठला.  २८ फेब्रुवारील २०१७ ला Bronato.com  या नावाने नवीन संकेतस्थळ सुरू केले. हे संकेतस्थळ निर्माण करण्यासाठी हेमंत आठल्ये यांनी तांत्रिक बाजू सांभाळली. ब्रोनॅटो लवकरच बाळसं धरू लागलंय.

आज २६ देशांमध्ये २१,५०० डाऊनलोड पूर्ण झाले आहेत. 

स्मार्टफोन व किंडलच्या युगात आपला वावर तिथे देखील असावा हे काही प्रकाशकांनी हेरले असले तरीही PDF म्हणजे ईबुक्स अशीच अनेकांची धारणा आहे. पण जाणकारांनी बदलते वारे हेरले आहेत. EPUB बाबत जागरूकता मूळ धरू लागली आहे. मराठी ईपुस्तक उद्योग अजून बराच बाल्यावस्थेत आहे पण भविष्य उज्वल आहे. या उद्योगाच्या वृद्धीसाठी लागणारे तज्ज्ञ, बाजारपेठ अभ्यासक, गुंतवणूकदार व इतर संलग्न व्यावसायिक यांची मोट बांधत ईपुस्तक उद्योजकांमधील ‘स्पर्धात्मक सहकार्य’ यावर बरेच काही अवलंबून आहे.

पेपरलेस शिक्षणाच्या दृष्टीनेही EPUB खूप महत्वाचे आहे. भारतीय भाषांवर आधारित एक खुप मोठी बाजारपेठ आहे. व्यावसायिकता, जागतिक दर्जा व सृजनशीलाता यांवर आधारित व्यवस्था निर्माण होणे आवश्यक आहे. मराठी ई पुस्तक उद्योग यात आपले कर्तृत्व नक्कीच सिद्ध करेल. तोपर्यंत तुम्ही ई पुस्तके (EPUB) वाचा आणि इतरांना देखील सांगा.

या प्रवासात मोलाची साथ देणारे प्राजक्ता तांडेल, राजेंद्र सानप, विजय पडघन, जुईली मेस्त्री यांच्या सोबत पुढील प्रवास सुरु आहे. या उद्योगात आमच्यासोबत येण्यासाठी नक्की संपर्क करा.

लोभ असावा.
शैलेश खडतरे– 9970051413.
www.bronato.com

2+
Posted on

पुस्तक तुमचे, जाहिरात तुमची.

5+

हल्ली बरीच पुस्तके संकेतस्थळांच्या माध्यमाने विकली जात आहेत. तुमचे अमुक पुस्तक अमुक अमुक संकेतस्थळावर विक्रीसाठी असल्यास आम्ही त्याची निःशुल्क जाहिरात करू. Bronato.com ला भेट देणाऱ्या आमच्या वाचक वर्गाला तुमचे पुस्तक देखील नजरेस पडावे व त्यातून तुमच्या पुस्तकांच्या प्रसारास आमचा देखील हातभार लागावा असा आमचा हेतू आहे.

या निःशुल्क जाहिरातीसाठी काय करावे लागेल?

अगदी सोपे आहे.

Bronato.com वर अकाउंट उघडा (साईन अप करा).
आणि मग पुढील माहिती आम्हाला WhatsApp ने ९९७००५१४१३ येथे पाठवा.

१. पुस्तकाचे शीर्षक-
२. प्रकाशन दिनांक-
३. प्रकाशनाची वेळ-
४. पुस्तकाची लिंक- *(संकेतस्थळावर जेथे पुस्तक उपलब्ध आहे ती लिंक)
५. मुखपृष्ठ- 600 x 900 pixels
६. मनोगत-
७. प्रस्तावना-
८. किंमत-

तुम्ही आम्हाला माहिती पाठवल्यावर पुढील काम आमचे. इतकं सोपं आहे.

कृपया नोंद घ्या:
१. BRONATO.com कोणत्याही प्रकारे आर्थिक व्यवहार करणार नाही.
२. तुमच्या पुस्तकावर क्लिक केल्यावर वापरकर्ते तुम्ही दिलेल्या लिंक वर पोचतील. खरेदी तिकडे होईल.
३. पुस्तकांची लिंक स्वीकारण्याचा व जाहिरात करण्याचा निर्णय सर्वस्वी आमचा असेल.
४. अक्षेपार्य लिंक देणाऱ्यांचे अकाउंट रद्द केले जाईल.

विनंती : इतर लेखकांपर्यंत या निःशुल्क सेवेची माहिती पाठवा.

लोभ असावा.

5+
Posted on

आता किंडल वर

0

नमस्कार, 

आमच्या सर्व लेखक, प्रकाशक व वाचक मित्रमैत्रिणींना कळवण्यात आनंद होत आहे कि आता आमची ईपुस्तक प्रकाशन सेवा किंडल रीडर व किंडल APP साठी देखील उपलब्ध होते आहे. अगदी आज पासूनच.

आता पर्यंत आपल्या सुविधा Android स्मार्टफोन वर केंद्रित होत्या. बरेच दिवस आमच्या अनेक भेटींमध्ये लेखकांनी किंडल बाबत उत्सुकता दर्शवली होती. त्यांच्या उत्सुकतेचा मागोवा घेत आम्ही आता किंडलसाठी आवश्यक तांत्रिक ज्ञान अवगत करून घेतले आहे व प्रकाशनास सुरुवात करीत आहोत.

स्मरणिका ट्विटरसंमेलन २०१७ ची किंडल आवृत्ती येथे उपलब्ध आहे.

आमच्या प्रयत्नांचा लाभ आमच्याशी संलग्न प्रत्येक लेखक, प्रकाशक व वाचकांना होईल अशी आशा आहे.
तुमच्या प्रतिक्रिया नक्की कळवा.

लोभ असावा.

 

0
Posted on

ब्रोनॅटो संकल्पना

0

‘ब्रोनॅटो’ हा एक अर्थमुक्त शब्द आहे. मी संकेतस्थळासाठी नवीन नावाचा जेव्हा विचार करत होतो तेव्हा अचानक हा शब्द मनात चमकला. त्याची चमक इतकी मस्त होती की ‘हेच ते नाव’ ‘यस!!’असा अनुभव झाला आणि मनात ‘ब्रोनॅटो… ब्रोनॅटो’ नावाचा जप सुरु झाला.

ब्रोनॅटो हा शब्द नेट वर शोधला तर हा शब्दच इंग्रजी भाषेत नव्हता. हायसं वाटल. म्हणजे या शब्दाचा ‘अर्थ’ आपण निर्माण करू शकतो असे वाटले. Continue reading ब्रोनॅटो संकल्पना

0