Posted on

ह्यांच पण आपल्यासारखं

तो: “उगाच गडगडाट करायचा नाय हां, आपलं डोकं फिरलं ना तर अस्तिनातली वीज खुपसेन च्यायला तुझ्या आरपार. मग कळेल तुला तुझा पोकळपणा.”
ती: पण तू असा काळाकुट्ट होऊन सगळ्या जगातलं कुणाकुणाचं बाष्प साचवून माझ्यावर चाल करून येतोस ते काय मी नुसतं बघत राहायचं?
तो: “हे बघ, ते बाष्प वगैरे आपल्याला कळत नाय. त्यांना स्वतःत ठेवता येत नसतं ते सारं उडून जातं. एकदा सुटलं की वाफ कुणाचीच नसते, माझं भरत जाणं हे सुद्धा काही आयुष्यभर टिकणार नाहीये. शेवटी रीतं होत जाण हे सर्वांनाच हवंय.”
ती: पण मग त्यासाठी त्या विजांशी सलगी कशाला? मला नाही आवडत त्या विजा.
तो: ही असूया आहे तुझी, विजा बाळगून फिरायची काय हौस नाय आपल्याला. च्यायला आपल्याला पण वैताग आला ना की नाय कंट्रोल होत. तुझ्यासारखं नुसतं गडगडाट करत बसता येत नाही. सरळ एखादी वीज पडायची विषय संपला. नाही संपला तर संपेपर्यंत पाडत राहायची.

पुढे सुचवा…

1+
Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *